Friday, 24 December 2010

Shaq: The Last Waterbender


 Son 2 ayda evimi çeşitli sebeplerden dolayı sürekli su basmasının arkasında bir anlam ya da bir mesaj arıyorum. Olası bazı sebepler şöyle sıralanabilir:
1.      Babaannemin ruhunun bana gelip “arada bir yerlerini silmelisin” demesinin bir yolu olabilir.
2.      İçimdeki kadına ya da ana rahmine duyduğum özlem sebebiyle hayatıma sürekli suyu çağırıyor olabilirim.
3.      Gergin olduğum zamanlarda beni daha da germek için bir ceza olabilir.
4.      Stresli olmadığım zamanlarda yukarıda birileri mutluluğu hak etmediğimi düşündüğü için olabilir.
5.      Evren su elementine daha yakın olmam gerektiğini düşünüyor olabilir.
6.      Hıristiyan tanrı beni çok yavaş ilerleyen ve monoton bir işe zorlayarak sabrımı sınıyor ve bu sırada günahlarımı düşünmem için bana vakit veriyor olabilir.
7.      Birileri bana beddua etmiş olabilir.
8.      Cadının teki evimi efsunlamış olabilir (bu efsun muhtemelen mutfakta lavabonun altında sağ arka köşede bir yerde gizli).
9.      Vergilendirilmemiş kazanç sağladığım bir işim olduğu için devletin yüce ruhu tarafından cezalandırılıyor olabilirim (Hani derler ya bu vergiler size su ve elektrik olarak dönecek diye…)
10.  Balığım gerçekte bir balığın bedenine hapsolmuş bir prens olabilir.
11.  Büyük Hikaye Anlatıcı, geçen hafta çamaşır makinemin bozulması üzerine (=benim yerleri paspaslamamla sonuçlanan başka trajik bir olay üzerine) çamaşır makinemin “sıkma” fonksiyonunu öğrenmemin bir sebebi olması gerektiğine karar verip hikayeye böyle bir bölüm eklemeyi uygun görmüş olabilir.
12.  İçimdeki dolup taşan cinsel enerjinin bir simgesi olabilir.
13.  Ulu Aklıbaşındalık’tan gelen kendime başka bir ev bulmam gerektiğiyle ilgili bir işaret olabilir.
14.  Benim yalnız olduğumu ve kedimin de canının sıkkın olduğunu düşünen iyi yürekli fakat biraz da saf bir tanrı ikimizin de oynayacak bir şeyi olsun diye evimi farelere daha çekici göstermeye çalışıyor olabilir.
15.  Fiziksel işin beni yaratıcı düşünceye sevk ettiğini fark eden ilham perileri beni iteklemek için böylesine yaratıcı bir yol seçmiş olabilir.
16.  Olacağı varmış, kısmetmiş.

Sunday, 5 December 2010

evet, itiraf ediyorum



hamburger fetişim var. hamburger dediğin böyle olur ayrıca. çakma etlere lezzetli olsun diye eroinmanlar misali kimyasal şırınga edip mikrodalgada ısıtıp servis etmek hamburger sınıfına GİRMEZ, ey mcdonald ve burgerking (sözüm sana değil hesburger*)


Amerikan Rüyasına inanıyorum. Amerikan Rüyası benim için iki güzel kızarmış ekmeğin arasında oturan 250 gr köfte, domuz pastırması ve eritme peynirdir. Hallelujah!






*hesburger kimyasal pompalıyosa bile mübah.

Monday, 29 November 2010

The Fusing of Genders in Fashion: Androgyny


The rise of media in the last century brought with itself some standards in terms of gender roles, fashion, trends and numerous different things. It put into the minds of people ideas about how men and women should look like and created stereotypical images. The greatest example would be of course Marilyn Monroe, who performed the role of the desirable and sexy woman. The first issue of Playboy features her on the cover: a woman desired by all men. She was blonde, fair tanned, wore red lipsticks and thick eyelashes, she was thin, but yet had full breasts, well-shaped hips and legs; everybody wanted to look like her and the idea of physical beauty shaped pretty much around this depiction for the next decades. But at some point, there was a shift in this standard and “beauty” was pretty much identified with being “thin”. According to a survey made by Glamour magazine, 40% out of 16,000 women struggle with their body shape and think that they are “too fat”. While we see thousands of images of attractive looking young women in advertisements, we start to feel the urge that we should look like them. But perhaps in the last few years we saw hints about that this might change.
There is another thing that media did except for stereotyping beauty, it also spread the idea of fashion around the world. Fashion is a rather hypocritical concept, because it creates stereotypes but it also creates individualism. Fashion created the idea that clothing shows more about a person that beauty and social class, it showed that clothing is a way of self expression. That is why certain brands and certain products are made for different consumer groups. And that is where advertisements become important. Usually when we look at fashion advertisements we see that the models faces are beautified and their only expression is a sexy but empty glance. The “beauty” of the model is important to show the product “attractive”. For clothes it is also the setting that is important; a club or the city, giving the message “this is the place you belong to if you wear this”. For many years our understanding of fashion was as flat as Spice Girls, until perhaps recently with the “alternative” scene rising and people trying to try all sorts of weird combinations. This perhaps confuses the marketing department a little bit. If things get so individualistic that you can wear anything together with everything, how to pick the consumer group? 

That is maybe how and why the “androgynous” look emerged. In many advertisements, fashion shows and trends we can now see this “androgyny”, the loss of the idea of gender, or rather the fusing of genders. These images look so neutral and genderless that they don’t seem to present a beauty standard or a certain group, not even a group of a certain gender. Perhaps this can be seen as a step of acceptance towards homosexuality, and towards the fact that not everybody is perfect, and that not everybody has full breasts.

Now let us analyze some advertisements to understand the aspects of the androgynous model. These two photographs are from the Hugo Boss Fall/winter 2009/2010 collection. For both models it is not immediately clear what their gender is. The photograph on the left is featuring a man with earrings and make up as we would expect a woman to do, and the  photograph on the right is featuring a woman with short hair combed backwards, wearing a shirt and a tie as we would expect from a man. Their skin is smooth and pale, in contrast with their dark and short hair, and the photographs are in black and white.























The first advertisement of Calvin Klein is originally not black and white, but the background is so white, and the clothes are so black that the only color is the model’s hair. Her face is very pale and contains only a little bit of pink. Her waist, thigh or breast doesn’t show any sign of femininity, her hands are covered with gloves as if hiding feminine wrists, or perhaps fingernails. The shoe that is coming under the spotlight out of the shadow is highlighted.
In the Giorgio Armani advertisement we see the hair is covered with a pretty much unisex hat. The physique again isn’t feminine in any way. Her wrists are bony, and could belong to a thin man as well as to a woman. Her stare is blank, and the make up doesn’t signify much, except that the cheekbones are highlighted as if to deny the round feminine face. The lipstick does only as much as to add to the contrast. She is protective towards her bag, and the light at the background also highlight the bag.
In the second Calvin Klein advertisement we see an androgyny with a unisex haircut. Her fingers are square, her wrists cannot be seen and her fingernails are short and unpolished. The model shows her sexually-insignificant hand and covers a part of her face. She doesn’t have eyebrows, her jaw is square shaped and not round in a way that would be regarded as ‘feminine’.
An article called “Freja Beha Erichsen: a study in androgyny” that was released in the French fashion magazine Purple, we see the nude photographs of Erichsen who doesn’t wear anything but a pair of high-heeled shoes and some jewelry. Erichsen is a living statement, according to the magazine, that one can be an important model without having to hide your body or sexuality, and without having to conform to a stereotype. So we see this new movement of androgynous models giving a new perspective to the fashion industry.
In all of the advertisement examples we see that the photographs are either black & white or high contrast. Black & white and/or high contrast and pale faces are a way to ward off reality. It tells us that the androgynous models are not realistic, which means that it is not intended that one takes an example of these models. Usually the color of advertisements is picked according to the feeling the ad wants to give and the emotion it wants to provoke. This is not so with the androgynous model. They are not passionate and they are not beautiful in the standardized way. Yet they have a certain beauty and serenity. This feeling is also given by the contrast. The model’s sexuality is not stressed, but rather the brand name and the product is.


The androgynous model doesn’t flash at us from some huge billboard to spell us. It rather appeals to our sense of aesthetics, and maybe even attacks a little our social values. It even provokes us to challenge society. Ralph Lauren’s spring/summer 2008 collection features suits on women, his spring/summer 2010 collection features tomboys and military jackets for women. Chanel’s advertisement for the perfume “Coco Mademoiselle” features Natalie Portman nude and fairly androgynous, where she covers her little breasts with a melon hat. The magazine Madame Figaro in Turkey introduced May 2008 a makeup strategy which it called “New Generation Nudity”,  a make up that makes your face look pale and as if there is no make up, and the models there look pretty much like the androgynous model in the advertisement for Jean Paul Gaultier’s perfume “Classique”. Fall/winter 2010 Pierre Cardin brought out a three piece suit worn by an androgynous model. Designer Alessandra Colombo adopted the androgynous look, combining it with the “female dandy” style and was seen in Milan at the end of 2009. The androgynous model is not only a marketing strategy; it is an idea that is used by designers to create new fashion trends that state something new and something different from that what has been told since decades: the fashion industry is not only a device to create sex objects.

Wednesday, 17 November 2010

The chicken or the egg?

A chicken and an egg are lying in bed. The egg is leaning against the headboard smoking a cigarette with a satisfied smile on its face. The chicken, looking a bit ticked off, grabs the sheet, rolls over and says ... Well, I guess we finally answered "THAT question!"


Sunday, 7 November 2010

1. Uluslararası Donatılar Resim Yarışması sonuçları açıklandı

Birinci bu muhteşem özgün eseriyle Saya Valentine. Salçalı ekmeğiyle mutluluklar diliyoruz.


İkincilik ödülü de zatıma gidiyor. Çöp adama yeni bi biçim katmışım. Bence de biraz patatese benziyor.


Üçüncülük ise İkeya adlı eseriyle sayın Höskhür Bach'a gidiyor.


"Ömür Boyu Paint Başarı Ödülü" ise gene Saya Valentine'a gidiyor.


Sanırım Saya'yı da artık yılın sanatçısı filan seçebiliriz.

Sunday, 31 October 2010

Saturday, 23 October 2010

Dünyaya duyurulmamış bazı başka düşüncelerim var




Karıncalar dünyayı ele geçirecek!

Thursday, 21 October 2010

The Exaggeration of Despair

I open the door

(this Indian girl writes that her brother tried to hang himself
with a belt just two weeks after her other brother did hang himself

and this Indian man tells us that, back in boarding school,
five priests took him into a back room and raped him repeatedly

and this homeless Indian woman begs for quarters, and when I ask
her about her tribe, she says she's horny and bends over in front of me

and this homeless Indian man is the uncle of an Indian man
who writes for a large metropolitan newspaper, and so now I know them both

and this Indian child cries when he sits to eat at our table
because he had never known his own family to sit at the same table

and this Indian woman was born to an Indian woman
who sold her for a six-pack and a carton of cigarettes

and this Indian poet shivers beneath the freeway
and begs for enough quarters to buy pencil and paper

and this fancydancer passes out at the powwow
and wakes up naked, with no memory of the evening, all of his regalia gone)

I open the door

(and this is my sister, who waits years for a dead eagle from the Park Service, receives it
and stores it with our cousins, who then tell her it has disappeared

though the feathers reappear in the regalia of another cousin
who is dancing for the very first time

and this is my father, whose own father died on Okinawa, shot
by a Japanese soldier who must have looked so much like him

and this is my father, whose mother died of tuberculosis
not long after he was born, and so my father must hear coughing ghosts

and this is my grandmother who saw, before the white men came,
three ravens with white necks, and knew our God was going to change)

I open the door
and invite the wind inside.

Sherman Alexie
1996


Wednesday, 29 September 2010


 

Thursday, 23 September 2010

Friday, 17 September 2010

Sokakta Muz Ye: bir sosyal sorumluluk projesi



Yüzyıllardan beri süre gelmiş bu utancımız niye? Hepimiz maymundan evrimleşmedik mi? Hepimiz yıllarca gücenmeden sokakta elma, armut ve kuruyemiş yemedik mi? Peki muza olan sevdamız neden ayıplandı, neden bastırıldı? Artık buna bir son verelim: hadi gel sen de kabuklarını soy, sen de sokakta bir muz ye!


Muz sarı, şenlikli, lezzetli, glikoz oranı yüksek son derece seksi bir meyvedir. Kadın, erkek, goril ya da şempanze; ne olursak olalım sokakta bu meyveyi tüketmekten sokakta kapta mısır tükettiğimizden daha fazla utanmamalıyız.


İsyanımız kapitalist şirketlere, diktatör ve yobaz yönetimlere değil, doğrudan insanoğlunun bilinçaltına yöneliktir! İd'inize karşı verdiğimiz bu savaş uğruna pek çok Afrika ülkesini zengin etmek pahasına MUZ YİYECEĞİZ!



Friday, 10 September 2010

Hayalet Evi

Kimse beni görmüyor.
Sadece burdayım, sadece varım.
Söyleyecek bir şeyim yok.
Sorularım var, çok fazla sorum var;
Cevap alamıyorum.
Kimse düşünmüyor, kimse düşünmüyor.
Çok fazla,
Sorular çok rahatsız edici.


Ve sesimi tekrar kulaklarınızda duyacaksınız.
Kendimi sizden koruma çabamda yok olsam da...
Haykırıyorum dışarıya: benim dünyamda merhamet yok.
Buradan çıkamıyorum: bir hayalet evi.


Kapatın kendinizi,
Çoğalın, durgunlaşın; için, sıçın, tüketin!
Hadi, hiç kimsenin ihtiyaç duymadığı şeyler
Satın alın.
Kendinizi güzel hissedin
10. liposuctiondan sonra.
Her şeyin anlamsız olduğuna
Kendinizi inandırın.



Ve sesimi tekrar kulaklarınızda duyacaksınız.
Kendimi sizden koruma çabamda yok olsam da...
Haykırıyorum dışarıya: benim dünyam merhametsiz.
Buradan çıkamıyorum: bir hayalet evi.

Ne yaparsanız yapın
Sizi rahat bırakmam!

Sunday, 22 August 2010

Friday, 23 July 2010

Anarşist manifesto

Hadi tekrar deneyelim:
Denizin derinliklerinde bir balina
Bir o yana bir bu yana yüzüyor
Ve çok da canı sıkılıyor.
Etrafında küçük canlılar
Ne uyuşturucu var ne okumak için bir şeyler
Arada sırada bir kaç fok geçiyor
Ama onları da sikemiyor.
Kafası çok karışık
Çünkü onu yöneten bir devlet yok.

Tuesday, 13 July 2010

The Story of Pumpkin

Once upon a time there were two pumps who loved each other so much that they married. Soon they had a lovely little daughter, who they named Pumpkin. Pumpkin was a beautiful and plump girl; she surely was the most attractive piece of fruit in the whole garden. And that’s why one day the farmer came, having heard of Pumpkin’s beauty. He took her away from the field, brought her to his home. There he cut her open and took all her seeds out. Then with a huge knife he carved a smiling face on her. In the hole where once were Pumpkin’s seeds, he placed a candle so that, from that day on Pumpkin shone.

as told by Saya Valentine
put to words by Shaq Holyday

Saturday, 10 July 2010



Sunday, 4 July 2010

My selection of twitter fiction!

I think it's kinda cool to limit yourself to 140 characters to actually wrtie something that has a shape, setting and characters. It's difficult, it's witty and many different things come out and some are incredibly original while some are incredibly (or relatively) boring. So here are some I like:


She clawed her way up the path, determined to reach the summit. 'Who needs legs?' she thought.

The battle was won and she smiled down at those she trampled. Her victory would be short lived, but it was the journey that mattered.

She danced to the beat of her own drummer, but it was always on table tops at random bars.

And then the meeting entered a stage where it seemed endless. Eternal. And he noticed his watch had stopped so he wound it. Nothing changed.

The storm raged through her mind and suddenly - silence. She knew better. This was just the eye.

  
Eldon wisely saved his pennies for a rainy day. When the storms came, he made his escape, leaving behind his wife who was afraid of water.

The doctor had told him his anxiety was all in his head. But the cars were zooming past him and he knew he would never cross this boulevard.



Saturday, 19 June 2010

Walk away

Walk away Walk away Walk away 
From gods who demand thoughtless obedience 
Walk away 
From pettiness that will make you petty 
Walk away 
From anger that will eat your insides 
Walk away 
From abuse which steals your soul 
Walk away 
Gaining strength with each stride 
Walk away 
Alone, arm-in-arm or in tandem 
Walk away 
Yet do not run away in fear 
Walk away 
You, first among equals 
Walk away 
Holding head high 
Walk away 
Now



 Frederick Cowie


Monday, 24 May 2010

Elhamdülillah komünistiz



NYET!


Nyet ettim Lenin'in adıyla, bi daha ağzımı sürmem.

Saturday, 27 March 2010

The Zoo

The Panther


His gaze has, from the passing of the bars,
gotten so tired that it holds nothing more.
To him it is, as if there were a thousand bars
And behind a thousand bars no world.
The soft stride of smooth strong steps,
that spins round in the tiniest circle,
is like a dance of strength around a center,
in which, numbly, a great will stands.
Only sometimes the curtain of the pupil
rises silently. — Then an image enters,
goes through the limbs’ tense silence —
and in the heart ceases to exist.
Rainer Maria Rilke



Someone told me
It's all happening at the zoo.
I do believe it,
I do believe it's true.

Wednesday, 24 March 2010

Saturday, 13 March 2010

Madem sordunuz, söyliyeyim...

Gittiğim her ülkede Türkiye'de üniversitelere kapalıların girmesi, türban falan gibi konular hakkında ne düşündüğümü sorulmasından sıkıldım. Asıl can sıkıcı olan kısmı da ülkemi savunmak zorunda kalmam. Ne haltını savunuyorum ki?


Ama düşüncelerimi söyliyeyim: Sokakta başı kapalı 14 yaşında bir kız görünce kendimi saldırıya uğramış hissediyorum, çünkü o kızın suratına bakınca babasının, abilerinin, amcalarının, dedelerinin hepsinin küçük kızlarına bakınca cinsel şeyler düşünen iğrenç sapıklar olduklarını, ve fantezilerini asla gerçekleştiremeyecekleri için kızı paketleyip dünyaya öyle saldıklarını görüyorum -salarlarsa şayet-. İsteyerek kapanan kadınların da erkekleri bu şekilde gören dar kafalı gerizekalılar olduklarını düşünüyorum. Ayrıca bir insan kendine bunu neden yapar, buna da bir anlam veremiyorum.


"Ama onların da istedikleri gibi dolaşmaya hakları var" diyenlere de buradan kocaman bir siktir çekmek istiyorum. Hakları olabilir, ama benim toleransım yok.

Wednesday, 10 March 2010

Tuesday, 9 March 2010

Eğitimimde neler öğrendim

"Generation Upload", Vodafone'un yeni reklam stratejisi doğrultusunda belirlediği hedef kitle. Kendini genç hisseden, aktif, yenilikçi, açık görüşlü, kendine güvenen, girişimci ve devrimci insanlardan oluşan bir nevi "Atatürkçü" gençlik. Zıttı da "Generation Download", o da önüne konanı yiyen, tüketici, popülist gençlik. Bu Generation Upload kendini gökdelenlerin tepesinden paraşütle atan genç de olabiliyor 3 yaşındaki çocukla kırlarda laptopuyla blogging yapan çalışan anne de. Günümüzün en iyi Generation Upload örneği de Sayın Pıresidınt Barrrrak Obama. Dünyayı değiştirmek isteyen yenilikçi bir kişilik.



Hay anasını satiyim, nerede bu vodafone'un havalı müşteri kitlesi? Kaç tane cep telefonun, kablosuz internet bağlantın, blogun, twitterın, facebook, digg, stumbleupon accountunun olması ve evde bilgisayarının önünde oturmak için başka kaç tane bahanenin olması lazım Barrack Obama'nın jenerasyonuna dahil olman için?


Adidas alan havalı, Converse alan asi, Apple alan ayrıcalıklı, Lomo alan marjinal. It's all about the fucking brand. İnsanları "havalı" hale getirmek çok kolay, sadece bi kaç milyon dolarlık bir şirketin ve havalı bi sloganın olsun. Harçlığını biriktirirsen sen de yapabilirsin. Ne bekliyorsun? Hayat elinden akıp gidiyor. Just do it.


Friday, 5 March 2010

Alışveriş rutinimiz


Soğuk Tallinn sokakları

Thursday, 25 February 2010

Friday, 19 February 2010

Bir Giriş

Titus yedi yaşında. Gormenghast'ta yaşıyor. Gölgelerin arasında emzirildi. Ritüel ağlarında sütten kesildi. Kulakları için yanıklar, gözleri için taştan bir labirent var. yine de bedeninde bu gölgeli mirastan başka - başka bir şey bulunmakta. Çünkü o her şeyden önce bir çocuk.

İnsan icade olanlardan çok daha zorlayıcı bir ritüel, demir atmış karanlığa karşı savaşıyor. Bir kan ritüeli. Hızlanan kanın ritüeli. Bu hızlı sezgileri atalarına borçlu değil. Yeryüzünün çocukluk zamanlarından kalma, trilyonlarca derindeki o cansız ev sahiplerine borçlu.

Parlak kanın armağanı. İlkeler "Ağla," diye mırıldandığında gülen kanın. Yakıcı kanunlar "Sevin!" diye mırıldandığında kederlenen kanın. Ey büyük gölgelerin içindeki küçük devrim!

Friday, 5 February 2010

Meeting With The Moor

ACT I SCENE I. Tallinn, Turkish Embassy.
..............................Enter a Damsell In Distress.

DAMSELL..............Good day, noble sir.
GATE GUARD.......What be thy business?
DAMSELL..............I came here from the far north, through blizzard and ice on a ghast machine to
seek for thy counselling, noble sir
GATE GUARD We have been feasting since noon, and feasting we are still.
Is thy matter urgent?
DAMSELL..............Nay, I only ask for your counselling, whenever thou are willing to give.
GATE GUARD (Pause) Be thou a scholar?
DAMSELL..............Aye, sir, that I be.
GATE GUARD We have been feasting since noon and we are feasting ever since. Come back
when the hour has past two turns from midday. I shall speak to you then.
DAMSELL..............Thank you, good sir, may the good Lord bless thee.



And that's what happened with my meeting at the gate of the Turkish Embassy.

Monday, 11 January 2010

Boys don't cry



Ai was exhausted and enraged. He looked ready to cry, but did not. I believe he considers crying either evil or shameful. Even when he was very ill and weak, the first days of our escape, he hid his face from me when he wept. Reasons personal, racial, social, sexual - how can I guess why Ai must not weep? Yet his name is a cry of pain.



Ai yorgun ve öfkeliydi. Ağlamaya hazır görünüyordu, ama ağlamadı. Sanırım ağlamanın kötü ya da utanç verici olduğunu düşünüyor. Kaçışımızın ilk günlerinde, çok hasta ve zayıf olduğunda bile ağladığında yüzünü benden sakladı. Kişisel, kültürel, sosyal ya da cinsel sebepler - Ai'nin neden ağlamaması gerektiğini nasıl bilebilirim? Yine de ismi bir yardım çığlığı.
Ursula Le Guin, Left Hand of Darkness (Karanlığın Sol Eli)